INGEZONDEN - De recente uitlatingen van de Minister van Natuurlijke Hulpbronnen, David Abiamofo, die spreekt over een “structurele bijdrage” van skalians aan staatsinkomsten en lokale ontwikkeling, zijn ronduit verbijsterend. Juist iemand in zijn positie zou moeten weten dat deze machines geen bijdrage leveren, maar een erfenis van vergiftiging, verwoesting en dood achterlaten. Zijn promotie van skalians staat ook lijnrecht tegenover het beleid van President Jenny Simmons die onlangs nog op de COP30 conferentie in Brazil de ambitie onderstreepte om een voorbeeldrol te vervullen bij duurzaam milieubehoud.

Rivieren die sterven, mensen die vergiftigd worden

Onderzoekers hebben de Marowijne en haar zijtakken al bestempeld als ecologisch dood. Het water is vergiftigd, de vissen zijn langzaam gif, en wie ze eet, vergiftigt zichzelf en zijn kinderen. De fauna langs de rivier neemt de giftige stoffen op en draagt ze via voedsel en drinkwater over aan bewoners. Dit is geen ver-van-ons-bed-show: het is een sluipende ramp die zich nu al voltrekt.

Wat skalians werkelijk doen

Skalians richten een ravage aan. Ze verwoesten rivieren en bossen, vergiftigen water, vissen en fauna, en veroorzaken een kettingreactie van schade die generaties lang doorwerkt. Daarmee brengen ze een directe bedreiging voor de volksgezondheid en onze voedselzekerheid. Dit is geen tijdelijke verstoring, maar een blijvende ramp die Suriname berooft van schoon water, gezonde natuur en een leefbare toekomst.

Een bedreiging voor cultuur en gemeenschappen

Inheemse en tribale gemeenschappen verliezen hun leefgebied, hun visserij, hun landbouw en hun bestaanswijze. Wat vernietigd wordt, is niet alleen natuur, maar ook cultuur, identiteit en sociale stabiliteit.

De verantwoordelijkheid van de Staat

De Surinaamse Staat heeft de plicht om haar volk te beschermen. Wetgeving en internationale afspraken zijn duidelijk: ernstige en onomkeerbare milieuschade moet worden voorkomen, de volksgezondheid moet worden beschermd en natuurlijke hulpbronnen moeten duurzaam worden beheerd. Een beleid dat skalians toestaat, terwijl de gevolgen bekend en voorzienbaar zijn, is niet slechts nalatig, maar kwaadaardig en onrechtmatig bestuur.

Conclusie

Het promoten van skalian-activiteiten als een “bijdrage aan de staatskas” is een gevaarlijke en verwerpelijke misleiding. Skalians leveren geen vooruitgang, maar vergif en verwoesting. Ze doden onze rivieren, vergiftigen ons voedsel en bedreigen de gezondheid van het volk. Wat vandaag wordt toegestaan, zal onze kinderen en kleinkinderen blijven treffen. De Marowijne is al ecologisch dood verklaard – een waarschuwing die niet genegeerd mag worden.

De regering staat voor een duidelijke keuze: korte termijn winst voor enkelen, of een toekomst waarin schoon water, gezonde natuur en sterke gemeenschappen de basis vormen van echte welvaart. Populariteit mag nooit worden gekocht met het bloed en de gezondheid van het volk.

Jagernath Roepesh

Lid Wetenschappelijk Bureau DNL