‘Het nationaal karakter van de dag kan je weghalen, maar de geschiedenis is nimmer weg te vegen.’ Aan het woord is Ricardo Panka, de woordvoerder van de Nationale Democratische Partij (NDP). De regering Santokhi-Brunswijk heeft het namelijk als prioriteit geacht om het nationaal karakter van de dag van de bevrijding en vernieuwing die meer dan tien jaren op 25 februari wordt herdacht, weg te halen. De gewezen volksvertegenwoordiger en fractievoorzitter van de NDP laat in een gesprek met SUN optekenen dat de verworvenheden van de revolutie nimmer weggehaald kunnen worden. ‘You can not wipe away the history of Suriname.’ Volgens de politicus moet niet vergeten worden dat de verworvenheden van deze bijzondere dag verankerd zijn in de harten van de bevolking die er profijt aan heeft gehad. Verder is het een feitelijkheid dat de dag van 25 februari op de kalender nimmer weggehaald kan worden. ‘Want je kan niet springen van 24 naar 26 februari.’ Dat het nationaal karakter van 25 februari een doorn in het oog is van de huidige beleidsmakers, hier was de NDP zich terdege van bewust. Zij had het ook al zien aankomen dat er getornd zou worden aan het nationaal karakter van deze dag. ‘Het heeft ons niet verrast.’ Panka geeft toe dat er fouten zijn gemaakt. ‘Ja, dat geven wij toe. Niet alles is feilloos gegaan. Wij willen geen zwarte bladzijde meer in ons land. Nunca mas.’ Maar doen alsof alles van de Revolutie negatief is toegegaan, wordt niet slechts door Panka maar door velen uit de samenleving betwist.
Rancune om NDP zogenaamd te breken
De bevolking zonder een gedegen argument en feedback verassen dat 25 februari geen nationale dag meer is, deze manier van beleid voeren wordt sterk afgekeurd door Panka. Het zou getuigen van een stukje beleid indien de regering een commissie instelt die zich buigt over het aantal feestdagen om de bevindingen ervan aan de gemeenschap voor te houden en op basis hiervan tot een besluit te komen. De wijze waarop de beleidsmakers te werk zijn gegaan, wordt door de woordvoerder van de NDP getypeerd als: ‘Dit is gewoon rancune om zodoende de NDP zogenaamd te breken.’ Hij maakt er meteen melding van dat de dag van 25 februari 1980 niet van de NDP is, maar van het volk. Volgens Panka moet beslist niet de indruk gewekt worden dat middels deze daad de prijzen in de winkels, de koers en de brandstofprijzen zullen dalen, integendeel. Deze handeling wordt ook ingezet als afleidingsmanouvre om de werkelijkheid van de precaire situatie in het land te verdoezelen. De regering denkt het volk blij te maken met een dode mus. Verder is het zo dat de NDP nimmer tot feestvieren is overgegaan op deze dag. Deze dag is altijd beschouwd als een herdenking- en bezinningsdag.
‘Een monument blijft een monument’
Gewoontegetrouw vindt op de nacht van 24 op 25 februari een kranslegging plaats bij het monument van de Revolutie. Of dit van het jaar mogelijk is vanwege de lockdownmaatregelen, is nog een vraag. Hij neemt ook in ogenschouw dat indien de huidige regering overgaat tot het weghalen van het nationaal karakter, dispensatieverlening faliekant geweigerd zal worden. De partij zal tijdig een bekendmaking de deur doen uitgaan op welk tijdstip de symbolische kranslegging plaatsvindt bij het monument van de Revolutie. Enkele personen hebben geopperd het Revoplein dat staat aan de Waterkant, met de grond gelijk te maken. ‘We willen dat graag zien,’ geeft Panka als antwoord. Hij benadrukt dat ‘een monument een monument blijft.’ Hij hoopt niet dat de beleidsmakers tot een dergelijke gruwelijke daad zullen overgaan. Hoewel de regering pretendeert met diverse maatschappelijke groeperingen binnen de samenleving van gedachten te wisselen, is het frappant dat slechts de naam van Stichting 8-december ter sprake wordt gebracht. Panka is zich ervan bewust dat deze stichting opkomt voor het recht van de nabestaanden. ‘Daaraan komen wij niet.’ Maar de woordvoerder van de NDP verduidelijkt dat het met de grond gelijk maken van het monument van de Revolutie, een te verregaande beslissing zal zijn. ‘Dan zullen we zien.’
Volk bevrijd van een corrupte regering in 1980
De dag van de bevrijding en vernieuwing 1980 is de dag waarop het volk bevrijd werd van een corrupte regering. Eén van de oorzaken die ten grondslag heeft gelegen aan die dag, was een aanzittende regering die toen niets deed voor het volk. Het volk verpauperde, er was armoede, grootschalige corruptie, de middelen vanuit de Nederlandse ontwikkelingshulp kwamen de bevolking niet ten goede. Het leger dat toen de Krijgsmacht heette en later werd verworven tot het Surinaams leger, had ervoor gekozen om een vakbond op te richten. Het Nederlandse leger had vakbonden achter zich staan. Naar analogie hiervan wilden de Surinaamse militairen ook een vakbond. Maar dit werd halsstarrig geweigerd door de toenmalige regering. Zij schroomden er niet voor om de militairen uit te maken voor ‘padvinders.’ Er deden zich ook situaties voor waarbij de politie gewapend tegenover de militairen stond.
Revolutie brengt ook ontwikkeling tot stand
Het verbaast Panka dan ook keer op keer dat de ontwikkelingen die tot stand zijn gekomen na 25 februari 1980 altijd worden overgeslagen. Staatsolie heeft in 1981 het levenslicht gezien, de handelsbekwaamheid van de vrouw is van de grond gekomen, de Regionale Gezondheidsdienst is geïnstitutionaliseerd, aanpak van de infrastructuur, bouw van diverse bruggen, bouw van huizen, scholen. De Universiteit van Suriname is vernoemd naar Anton de Kom, een voorvechter van de democratie en de arbeidende klasse. Eén van de belangrijkste verworvenheden die tot heden merkbaar is, is de samensmelting van de verschillende bevolkingsgroepen tot een volk. ‘Wan bon, someni wiwiri’ werd als kern gehanteerd. ‘We verschillen, maar we zijn één volk, we zijn Surinamers.’ Panka schroomt er niet voor aan te duiden dat indien de huidige beleidsmakers het nationaal karakter van de dag van 25 februari 1980 willen wegvegen, zij zich eens moeten voorstellen, een Suriname zonder Staatsolie, een Suriname zonder de handelsbekwaamheid van de vrouw, een Suriname zonder RGD, een Suriname zonder wegen, bruggen, huizen en een Suriname zonder een vredig volk met de eenheid als basis.
Asha Bhagwat
