INGEZONDEN - Tijdens een persmoment van de Raad van Ministers op 18 februari jongstleden stelde minister Melvin Bouva dat ambassadeurs na terugkeer een gedegen rapportage moeten indienen en dat bij onregelmatigheden het Openbaar Ministerie wordt ingeschakeld. Op spottende toon voegde hij eraan toe dat de procureur-generaal “toch meer dan voldoende verdient om onderzoek te doen”. In beginsel is het gerechtvaardigd iemand te beschuldigen wanneer daar concrete gronden voor bestaan, dan spreken we van een terechte beschuldiging. Bouva moet geen sprookjes vertellen.
Maar die ferme woorden roepen vragen op over de geloofwaardigheid van de minister zelf. Hetzelfde Openbaar Ministerie heeft eerder ruim zestig personen, onder wie Bouva, als getuige opgeroepen in een strafrechtelijk onderzoek naar mogelijke misstanden rond het overheidsproject Naschoolse Opvang. Dat gegeven plaatst zijn uitspraken over integriteit en handhaving in een opmerkelijk daglicht. Wie met beschuldigende vinger wijst, moet beseffen dat die vinger ook naar hemzelf kan terugkeren.
Melvin Bouva, prominent lid van de Nationale Democratische Partij (NDP), werd in juni 2020, vlak voor het aantreden van de regering Santokhi, aangesteld als beleidsadviseur 1ste klasse bij het ministerie van Buitenlandse Zaken. Volgens openbare berichtgeving ontving hij als spookambtenaar een bezoldiging van ruim SRD 8.000 per maand, terwijl hij tevens parlementariër was. De aanstelling zou zijn geschied via een brief van 26 juni 2020, ondertekend door toenmalig minister Mike Noersaliem van Binnenlandse Zaken, op voordracht van minister Yldiz Pollack-Beighle van Buitenlandse Zaken. Deze feiten maken dat zijn morele verhevenheid vandaag kritisch mag worden bevraagd.
Juist daarom moeten principes consequent worden toegepast. Wie publiekelijk pleit voor transparantie en strafrechtelijk optreden bij onregelmatigheden, dient dezelfde maatstaf zonder terughoudendheid op zichzelf en zijn politieke omgeving toe te passen. Integriteit is geen selectief instrument dat alleen wordt gehanteerd wanneer het politiek uitkomt.
De term “Nyan Patu”, ooit cynisch gebezigd door Bouterse om vermeende graaicultuur te typeren, blijft als een schaduw boven dit dossier hangen. Indien minister Bouva werkelijk overtuigd is van de noodzaak tot zuivering van het openbaar bestuur, dan ligt een logische stap voor de hand: de procureur-generaal expliciet verzoeken ook het project Naschoolse Opvang onafhankelijk en grondig te laten onderzoeken.
Dan zal niet retoriek, maar het feitencomplex spreken. Transparantie verliest haar geloofwaardigheid wanneer zij slechts als politiek wapen wordt ingezet. Alleen een consequent, onbevooroordeeld onderzoek kan vaststellen waar de waarheid ligt en wie daadwerkelijk verantwoordelijkheid draagt. Als het onderzoek is afgerond, zal blijken wie allemaal betrokken is bij dit schandaal.
Idris Naipal
