Je moet je mensen behouden en goed belonen. Normaal gesproken een uitspraak die iedereen kan waarderen. Echter is de kloof tussen de politieke retoriek en de dagelijkse overlevingsstrijd van de gewone burger de realiteit.

Wanneer een politiek kopstuk spreekt over "behouden en belonen", voelt dat voor velen niet als een belofte aan de leerkracht of de verpleegkundige, maar als een rechtvaardiging voor de regeringsgelieerde elite. Het gevoel van onrechtvaardigheid zit hem in de selectieve toepassing van die regel.

Maya is verpleegkundige en draait lange diensten. Daarnaast doet ze schoonmaakwerk, omdat ze anders financieel niet uitkomt. “Het is vaak zwaar en frustrerend, maar ik moet, want de regering zorgt niet voor het volk, dus ook niet voor mij.” Deze kritiek is breed terug te vinden in de samenleving en men ervaart een dubbele standaard. Terwijl de gewone ambtenaar of leerkracht moet vechten voor elke procent loonsverhoging (die vaak al verdampt is door de inflatie voordat het op de bank staat), lijken adviseurs, directeuren van parastatale bedrijven en politieke loyalisten wél marktconforme (of zelfs riante) vergoedingen te krijgen.

De "braindrain" van kundige leraren en zorgverleners naar het buitenland wordt vaak beantwoord met: "Er is geen geld." Maar voor nieuwe commissariaten, zware delegaties naar het buitenland of politieke benoemingen lijkt de kas minder leeg. Steeds meer leerkrachten verlaten het onderwijs. Lisa heeft niet zo lang geleden ook haar ontslag ingediend om te gaan werken in een callcenter, waar ze meer verdient dan het onderwijs.

“Het is vroeg opstaan, maar financieel heb ik het beter. Ik ben verantwoordelijk voor wat ik verdien en niet een overheid die bepaalt dat er geen geld is om mij beter te waarderen. Mijn hoofd breken over hoe ik bepaalde lessen zonder materiaal moet verzorgen hoef ik ook niet meer. Ik heb daardoor meer voldoening in mijn werk en kan steeds meer genieten van mijn leven.” Terwijl de burger "een rip uit zijn lijf" betaalt voor een rit naar het ziekenhuis, rijden degenen die het beleid maken vaak in zwaargesubsidieerde dienstauto's met vrije brandstof.

Deze selectieve beloning breekt het sociaal contract af. Als mensen zien dat "behouden en goed belonen" alleen geldt voor de eigen gelederen, verdwijnt de motivatie. Waarom zou een leerkracht zich nog inzetten als de promoties naar politieke loyalisten gaan in plaats van naar de beste vakmensen? Politieke uitspraken over economisch herstel worden niet meer geloofd, omdat de burger het niet merkt in zijn eigen portemonnee.

De echte deskundigen (zonder politieke kleur) trekken hun conclusies en vertrekken, wat de kwaliteit van onderwijs en zorg in Suriname verder uitholt.

De uitspraak van een fractieleider in de DNA is economisch gezien correct: je móét talent behouden. Maar in de Surinaamse context werkt het als olie op het vuur wanneer de gewone man de eindjes niet aan elkaar kan knopen, terwijl de politieke top zichzelf en hun kring beschermt tegen de crisis. "Goed belonen" is een prachtig principe, maar als het een synoniem wordt voor accommoderen van partijgenoten, dan is het geen beleid, maar zelfverrijking ten koste van de rest.