Het nieuws van het onverwachte overlijden van oud-president Chan Sanokhi, heeft een schokgolf teweeggebracht in het hele land. Wat hij achterlaat, is niet alleen een politieke leegte, maar ook een emotionele leegte die moeilijk te vullen zal zijn. Voor velen was hij meer dan een leider, hij was een symbool van hoop, verbinding en richting in tijden van onzekerheid.

Hij was een leider die zich consequent richtte op het verbinden van mensen, belangen en overtuigingen. In Suriname, waar culturele, religieuze en politieke verschillen naast elkaar bestaan, is dat geen eenvoudige opgave. Zijn gedachtegoed van Bromki Djari, het samenbrengen van alle bevolkingsgroepen tot één geheel, was geen slogan, maar zijn levensmissie. De Vooruitstrevende Hervormings-Partij (VHP) zal zijn gedachtegoed zonder aarzeling voortzetten, met kracht, visie en vastberadenheid.

Santokhi liet zich niet afleiden door racisme, kritiek en negativiteit. Vastberaden en recht door zee ging hij zijn weg, ondanks de hobbels die hij onderweg moest overwinnen. Zijn kracht als bruggenbouwer lag in het kiezen voor dialoog boven confrontatie. Hij positioneerde zich als iemand die tegenstellingen wist te overbruggen, tussen verleden en toekomst, tussen bevolkingsgroepen, en zelfs tussen politieke rivalen. Voor velen werd hij daarmee een symbool van stabiliteit en samenwerking.

In die missie wist hij velen te verenigen en groeide ‘Chan’ uit tot een krachtig bindmiddel binnen de samenleving. Als leider van de VHP wist hij mensen samen te brengen in een land dat juist zo gekenmerkt wordt door diversiteit. Hij geloofde in bruggenbouwen waar anderen muren zagen. Santokhi’s leiderschap ging verder dan beleid en besluiten.

Het zat in zijn aanwezigheid, zijn woorden, en de overtuiging waarmee hij sprak over een betere toekomst voor elke Surinamer. Hij gaf velen het gevoel dat vooruitgang mogelijk was, zelfs wanneer de omstandigheden zwaar waren. Vandaag voelen we het gemis. Een stilte waar eerst richting was, een leegte waar eerst leiderschap stond. We hebben de onbetwiste bruggenbouwer verloren.

In een Suriname waar verschillen soms groter leken dan wat ons bindt, koos hij niet voor verdeeldheid, maar voor verbinding. Niet voor harde woorden, maar voor dialoog. Bruggen bouwen is geen zwakte, het vraagt visie, geduld en moed. De moed om tegenstellingen te overbruggen en mensen samen te brengen, juist wanneer de druk toeneemt en kritiek luider klinkt.

Hij droeg die zware verantwoordelijkheid met kalmte en vastberadenheid. Want verbinden alleen is niet genoeg, leiderschap vraagt ook om richting, daadkracht en tastbare resultaten. Uiteindelijk wordt leiderschap niet alleen gemeten aan intenties, maar aan wat het oplevert voor het volk. Chan Santokhi belichaamde die voortdurende spanning, tussen hoop en verwachting en tussen eenheid en realiteit.

Santokhi’s grootste nalatenschap is dat hij een goed ontwikkelingstraject heeft achtergelaten, een traject dat anderen nu moeten bewandelen, met dezelfde toewijding aan eenheid en vooruitgang. Met zijn visie en doorzettingsvermogen heeft hij Suriname opnieuw gepositioneerd op het wereldtoneel. De deuren die hij opende, diplomatiek, economisch en politiek, zullen nog lang van betekenis zijn.

Met het heengaan van Chan Santokhi, hebben wij naast de bruggenbouwer, een onverzettelijke strijder voor de rechtsstaat verloren, een baken van rechtvaardigheid in onze samenleving.

Idris Naipal