De overheid krijgt van het Inheems dorp Bigi Poika twee weken de tijd om de knelpunten waarmee de gemeenschap kampt aan te pakken. “Als we niets zien, dan wo tap a pasi. Bigi Poika gaat dan protesteren. We praten en praten, maar de regering wil niet luisteren. Dan gaat de gemeenschap nu haar stem wel laten horen”, zegt dorpskapitein Ivanildo Ijoenakame tegen SUN.

Enkele knelpunten die kapitein Ijoenakame aanhaalt, hebben betrekking op de stroom- en watervoorziening, de medische dienstverlening en de staat van de weg. De grootste problemen zijn de gebrekkige stroomvoorziening en de slechte staat van de weg. “Een slechte weg naar West-Suriname houdt alle ontwikkelingen in Bigi Poika tegen”, merkt de kapitein op.

Op dit moment heeft Bigi Poika alleen stroom tussen 18.00 en 24.00 uur. “Hiermee kun je niet veel doen. Vooral de leerkrachten moeten samen met de dorpsbewoners veel ontberingen doorstaan. De leerkrachten komen naar het binnenland om te werken, maar kunnen geen voedsel bewaren, omdat er maar zes uur stroom is. Ook kunnen ze zich niet optimaal voorbereiden op de lessen die ze moeten verzorgen. Daarnaast moeten de kinderen die op Zanderij naar school gaan al om 04.00 uur wakker worden. Ze moeten het doen met een koplamp, kokolampu of de zaklamp van hun telefoon. In de ochtenduren de lessen doornemen, lukt bijna niet.”

De dorpskapitein geeft aan dat de regering-Santokhi-Brunswijk een zonne-energiestation had aangelegd. “Maar het is daarna nooit afgebouwd en operationeel gemaakt. Als we het ministerie van Natuurlijke Hulpbronnen om informatie vragen, krijgen we nul op het rekest. Meestal wordt de telefoon niet opgenomen. Ik speel geen politiek, maar dit zijn zaken waarmee we te maken krijgen. We willen 24 uur per dag stroom. De overheid moet kunnen aangeven wat de mogelijkheden zijn”, zegt Ijoenakame.

Volgens kapitein Ijoenakame heeft de gebrekkige stroomvoorziening ook gevolgen voor de poli van de Medische Zending in het dorp. Hierdoor kunnen niet alle medische benodigdheden en medicijnen op de juiste manier worden bewaard. Ook kan de poli geen gebruikmaken van bepaalde apparatuur. “We moeten helemaal naar Pikin Saron rijden als we medicijnen nodig hebben.”

Ook de watervoorziening laat te wensen over. “Vroeger stroomde er water uit de kraan, maar nu is er geen druk meer. Bijna de helft van het dorp krijgt geen water. Alle waterinstallaties en -netwerken zijn verouderd en niemand komt ze controleren. Ook de waterkwaliteit wordt niet gecontroleerd. We hebben een paar knelpunten; ik denk een viertal.”

Daarnaast is de geldigheid van het gemeenschapsbos, waarvan de dorpsbewoners gebruikmaken, op 17 mei 2026 verstreken. “We doen er alles aan om de vergunning verlengd te krijgen, maar het lukt maar niet. De bewoners kunnen zonder de benodigde documenten geen werkzaamheden uitvoeren”, zegt de kapitein.

“We zijn moe. Er komt geen gehoor vanuit de overheid. Het traditioneel gezag en het dorpsbestuur krijgen alle problemen op hun bord. We kunnen ook niet alles zelf oplossen. Het is nu droge tijd. De weg moet nu worden aangepakt en niet tijdens de regentijd. Zonder een goede weg kunnen we niets doen in het dorp. We vragen niet om asfaltering, maar willen op zijn minst dat de weg goed begaanbaar is”, aldus dorpskapitein Ivanildo Ijoenakame.