INGEZONDEN - De president van de Verenigde Staten van Amerika, Donald Trump organiseert op 7 maart in Miami de internationale veiligheidstop “Shield of the Americas”. Leiders uit verschillende landen van het Westelijk Halfrond zijn uitgenodigd. Onder de genodigden bevinden zich staatshoofden uit Argentinië, Chili, Panama, Paraguay, Trinidad and Tobago en Guyana. Opvallend genoeg ontbreekt president Jennifer Simons van Suriname. En dat roept onvermijdelijk vragen op.

Volgens het Witte Huis is het initiatief bedoeld om regionale samenwerking te versterken rond stabiliteit, economische ontwikkeling en veiligheid. Centraal staat de aanpak van grensoverschrijdende criminaliteit: drugshandel, gewapende bendes en netwerken die zich niets aantrekken van nationale grenzen. Maar internationale veiligheidstoppen gaan niet alleen over beleid. Ze gaan vooral over vertrouwen. In de politiek geldt één eenvoudige regel: vertrouwen wordt niet beloofd, maar verdiend.

Landen die aan tafel zitten, worden gezien als betrouwbare partners in de strijd tegen georganiseerde criminaliteit en illegale netwerken. Diplomatie werkt subtiel. Soms wordt een boodschap niet uitgesproken, maar simpelweg zichtbaar gemaakt door wie wel, en vooral wie niet, wordt uitgenodigd. Waarom wordt Suriname dan niet als partner gezien? Is er sprake van geopolitieke prioriteiten? Of speelt er een diepere twijfel over de rol van Suriname binnen de regionale veiligheidsarchitectuur?

Het feit dat Suriname niet op de gastenlijst stond, suggereert dat het land momenteel niet wordt gezien als een cruciale partner in de regionale veiligheidsarchitectuur. Dat is geen klein diplomatiek detail, maar een pijnlijke indicatie van hoe ons land internationaal wordt waargenomen. Die reputatie is niet uit de lucht komen vallen.

Een deel van het antwoord ligt mogelijk in het verleden dat nog steeds over het land hangt. De naam van voormalig president Desi Bouterse blijft internationaal verbonden met drugszaken en politieke controverses. Diplomatie kent een lang geheugen, reputaties verdwijnen niet zodra een regering wisselt. Bovendien stond president Simons, in haar periode als parlementsvoorzitter, vaak niet op de voorgrond wanneer controverses rond Bouterse internationaal voor reputatieschade zorgden.

Toch kent Suriname ook een andere geschiedenis. Onder het ministerschap van Chan Santokhi als minister van Justitie en Politie kreeg het land internationale erkenning voor zijn aanpak van georganiseerde criminaliteit. Hij werd zelfs voorzitter van de Inter-American Drug Abuse Control Commission (CICAD) van de Organisatie van Amerikaanse Staten, een positie die juist getuigde van regionaal vertrouwen. Het contrast met vandaag is daarom des te opvallender.

Wanneer een land niet eens wordt uitgenodigd voor een regionale veiligheidstop, moet men zich afvragen welk signaal daarmee wordt afgegeven. In de internationale politiek geldt immers een harde realiteit: wie niet aan tafel zit, heeft geen invloed op de besluiten die daar worden genomen. Misschien kunnen president Simons of minister Melvin Bouva daarom uitleggen waarom Suriname niet werd uitgenodigd voor de veiligheidstop in Miami. Want in diplomatie is stilte zelden neutraal. Soms is ze simpelweg een signaal dat men niet meer meetelt.

Idris Naipal