INGEZONDEN - Binnenkort viert Suriname haar vijftigste verjaardag als onafhankelijke natie. Vijftig jaar vrijheid, trots en veerkracht. Op het Onafhankelijkheidsplein zullen honderden scholieren samen een mensenvlag vormen groen, wit, rood en geel, de kleuren van hoop en eenheid. Buitenlandse gasten zullen arriveren, de muziek zal klinken, de vlaggen zullen wapperen.

Maar wie even om zich heen kijkt, ziet een beeld dat pijn doet. Vlak naast dat bruisende plein staat de Toren van van Financiën, ooit een symbool van waardigheid en gezag, nu een vervallen ruïne. Een gebouw dat ooit de trots van Paramaribo was, een erfstuk dat nu langzaam bezwijkt onder de tand des tijds en onder onze gezamenlijke onverschilligheid.

Ik heb daar laatst gestaan, aan de rand van het plein. De zon viel over het versleten hout, over het gapende gaten waar ooit de koepel blonk. En ik dacht: hoe kan een land feestvieren over zijn onafhankelijkheid, terwijl zijn erfgoed in puin ligt?

Het doet me pijn. Niet alleen als burger, maar als iemand die dit land jarenlang door de lens van nieuws en realiteit heeft bekeken. Ik heb de verhalen van vooruitgang gehoord en evenveel verhalen van verwaarlozing. Maar dit… dit is meer dan een vergeten gebouw. Dit is een symbool van ons moreel verval.

De toren is onderdeel van ons Werelderfgoed, erkend door UNESCO, het gebied wordt dag en nacht bewaakt door militairen. En toch zijn de platen van de koepel zijn verdwenen. Gestolen, onder het wakend oog van wie zou moeten waken. Wat zegt dat over onze bewaking, over onze discipline, over de waarde die wij zelf hechten aan onze geschiedenis?

UNESCO slaapt. De militairen slapen. En, laten we eerlijk zijn wij allemaal slapen een beetje. We lopen er dagelijks voorbij, we zien het verval, maar we doen niets. We wachten tot iemand anders de eerste stap zet.

Over een paar weken staan er camera’s, journalisten, ministers, buitenlandse delegaties allemaal gericht op het Onafhankelijkheidsplein. Het zal er schitterend uitzien. Maar het zicht van die toren, op nog geen steenworp afstand, zal een stille schaduw werpen over al die pracht. Een herinnering dat onafhankelijkheid zonder verantwoordelijkheid slechts façade is.

Er wordt vaak gezegd: “Er is geen geld.” Maar geld is niet het probleem. Wil is het probleem. Prioriteit. Trots. De bereidheid om te zeggen: dit is van ons, dit vertegenwoordigt wie wij zijn.

We kunnen niet blijven doen alsof erfgoed slechts oude planken en stenen zijn. Die toren is geschiedenis in hout en staal. Hij draagt de verhalen van generaties van bestuurders, burgers, en bouwers die geloofden in een toekomst. En nu? Nu rest er stilte. Stilte waarin de wind door de lege ramen huilt, alsof hij ons waarschuwt: als je je verleden vergeet, verlies je ook je toekomst.

De viering van 50 jaar onafhankelijkheid is een kans. Niet alleen om te dansen en te zingen, maar om wakker te worden. Om te beseffen dat echte onafhankelijkheid begint bij zelfrespect. En zelfrespect begint bij zorg voor wat van ons is.

Ik roep de overheid, Monumentenzorg, en het Nationaal Comité 50 Jaar Onafhankelijkheid op: doe iets. Niet morgen, niet na de festiviteiten, maar nú. Laat zien dat wij meer kunnen dan linten doorknippen en toespraken houden. Laat zien dat wij begrijpen wat erfgoed werkelijk betekent.

Want als de Toren van Financiën straks voorgoed instort, zal niet alleen hout breken, maar ook iets in onszelf.

Laten we dus niet alleen een vlag van mensen vormen op het plein, maar ook een muur van trots rond ons erfgoed.

Want wie zijn geschiedenis niet bewaakt, zal zijn toekomst verliezen en dat zou pas echt een schande zijn, na vijftig jaar vrijheid.

Richard Rostamkhan