INGEZONDEN - Het recente drama heeft Suriname diep geraakt. Niet alleen door het verlies van mensenlevens, maar door de confronterende vaststelling dat bescherming ontbrak waar die nodig was. Dat Suriname een vrouwelijke president heeft, wordt door velen terecht als historisch gezien. Maar leiderschap wordt niet afgemeten aan symbolen of titels. Het wordt gemeten aan daadkracht, juist wanneer kwetsbare groepen bescherming nodig hebben.

Het betalen van begrafeniskosten is een menselijke geste. Maar het mag nooit het eindpunt zijn van overheidsoptreden. Echte verantwoordelijkheid ligt vóór de tragedie: in preventie, opvang, samenwerking tussen instituten en het tijdig herkennen van signalen van huiselijk geweld. Zonder die keuzes blijft medeleven een gebaar achteraf, in plaats van bescherming vooraf.

Huiselijk geweld is geen privézaak en geen sociaal randverschijnsel. Het is een veiligheidsvraagstuk dat vraagt om structurele maatregelen. Een staat die hierin tekortschiet, laat haar burgers in de steek.

Juist nu is het moment om te laten zien dat historisch leiderschap meer betekent dan representatie. Het betekent dat bescherming van vrouwen en kinderen geen bijzaak is, maar een kerntaak van de overheid. Opvanghuizen, verplichte samenwerking tussen instanties en duidelijke verantwoordelijkheden zijn geen luxe — zij zijn noodzakelijk.

Een vrouwelijke president kan en moet hierin verschil maken. Niet door woorden of symboliek, maar door zichtbaar en dwingend beleid. Alleen dan krijgt het begrip “historisch leiderschap” echte inhoud.

Asha Remesar

Voormalig overheidsfunctionaris met internationale ervaring