De medicus Wim Bakker heeft zijn visie gegeven op de nationale identiteit en de staatsinrichting van Suriname. Volgens hem is het huidige model van de eenheidsstaat onvoldoende toegerust om de culturele diversiteit van het land recht te doen. Hij pleitte daarom voor een staatsmodel waarin etnische groepen constitutioneel worden erkend en beter worden geaccommodeerd. Dit zei Bakker in het programma LALA op SUN WEB TV.

Volgens Bakker moet de nationale identiteit niet worden gezien als een culturele abstractie. "De nationale identiteit zie ik niet in culturele zin van een abstracte Surinamer. Zoals de kolonialen vroeger wilden dat we op Europeanen gingen lijken, wilden de mensen die de republiek hebben gebracht dat we allemaal op Creolen gingen lijken, en dan waren we Surinamers. En dat werkt niet."

Bakker stelde dat Suriname na de onafhankelijkheid heeft gekozen voor een eenheidsstaat, terwijl veel voormalige koloniën volgens hem een federale staatsvorm hebben aangenomen. "Wij, met de meest uiteenlopende bevolkingsgroepen, hebben gekozen voor een eenheidsstaat. Dat betekent dat we ervan uitgaan dat al die groepen moeten integreren tot iets abstracts en dat noemen we Surinamer. Maar niemand weet hoe de Surinamer eruitziet."

Volgens hem zou de staat de verschillende etnische groepen expliciet moeten erkennen, zodat culturele belangen niet langer uitsluitend via de politiek hoeven te worden behartigd. "We moeten een andere staat die de etniciteiten a priori erkent, zodat je etniciteitsbelang niet meer via de politiek hoeft te zoeken, want het is al gegarandeerd in de grondwet."

Surinamerschap gebaseerd op grond en Grondwet

Bakker benadrukte dat het Surinamerschap volgens hem niet in de eerste plaats cultureel wordt bepaald, maar juridisch en territoriaal. "Het Surinamerschap is geen culturele aangelegenheid. Het Surinamerschap is een kwestie van de grond en de Grondwet. Als je met je voeten op deze grond loopt, met alle olo's en scherpe stenen en tokotoko's, dan ben je al hard op weg om een Surinamer te zijn. En je moet je houden aan de wet."

Als voorbeeld van een staatsmodel waarin etnische diversiteit volgens hem succesvol is ingebed, verwees Bakker naar Singapore. Daar zijn volgens hem constitutionele waarborgen ingebouwd om ook minderheidsgroepen politieke vertegenwoordiging te bieden. Volgens Bakker zou een dergelijke benadering ook in Suriname kunnen bijdragen aan het verminderen van de behoefte aan etnische politieke partijen.

1 juli als nationale dag

Ook stond Bakker stil bij de betekenis van 1 juli. Hij merkte op dat deze dag volgens hem oorspronkelijk een brede nationale betekenis had. "Vroeger heette het Dag der Vrijheden. Dat was de meest nationale en meest universele nationale dag die we zouden kunnen hebben. Maar jammer genoeg is ook 1 juli geëtniciseerd. In plaats van dat 1 juli daarboven verheven heeft, is het een etnische feestdag geworden."

Etnische partijen

Ondanks zijn pleidooi voor een andere staatsinrichting sprak Bakker zich niet uit tegen het bestaan van etnische politieke partijen. Volgens hem vervullen zij een belangrijke rol in de emancipatie van verschillende bevolkingsgroepen. "Er is niets tegen etniciteit. Er is niets tegen etnische politiek. Het probleem is: is het politiek democratisch? Is het op samenwerking gericht? Of is het op het geven van macht aan kleine groepen gericht?"

Volgens Bakker ligt de uitdaging voor Suriname in het ontwikkelen van een gemeenschappelijk politiek en constitutioneel kader waarin alle bevolkingsgroepen zich herkennen, terwijl tegelijkertijd ruimte blijft bestaan voor het behoud van hun eigen culturele identiteit.