Sinds het aantreden van de regering Santokhi /Brunswijk krioelt het van werkgroepen die geïnstalleerd worden. Voor elke kleine wisje wasje gaat de president over tot het installeren van een werkgroep. Dan is het de ene keer om zaken voor te bereiden, dan weer om zaken te onderzoeken of plannen te maken. De vraag is waarvoor zijn de overheidsinstituten die uitvoering zou moeten geven aan het overheidsbeleid. Is het constant installeren van werkgroepen een strategie van deze regering om hun onvermogen te verbloemen of is het puur voor de gekhouwerij van de samenleving.

Neem bijvoorbeeld het district Brokopondo waar recent na de watersnood in het district en daarna burgerlijke ongehoorzaamheid na het uitblijven van acties vanuit de regering. De president heeft in allerijl een werkgroep voor het district geïnstalleerd bestaande uit ongeveer 25 leden. De installatie van de werkgroep vond plaats op 27 juli in het perscentrum van het kabinet van de president. Sandino Ratling is voorzitter van deze groep. Bij de installatie had de president aangegeven dat de werkgroep binnen een week met een plan zou moeten komen ter ontwikkeling van het district. “We zijn al een paar maanden verder en nog steeds heeft de samenleving van Brokopondo niks gezien”, merkt een bewoner van dit district op.

De vraag die velen zich stellen in het district is of het wel nodig was om zo een werkgroep in te stellen, terwijl het instituut van de districtscommissaris al aanwezig is. De commissaris met zijn werkarmen moeten aan de slag als het gaat om duurzame ontwikkeling brengen in het district. Elk jaar worden er ressortplannen en districtsplannen gemaakt en ingediend bij de minister van Regionale Ontwikkeling en Sport (ROS), dus de problemen waarmee het district te kampen heeft zijn bekend bij de regering. De centrale overheid moet het commissariaat de nodige tools geven om het werk in het district te doen en maandelijkse rapportages eisen van de dc. Werkgroep installeren voor district Brokopondo is opnieuw het wiel uitvinden en uitholling van de positie van de districtscommissaris die ons nergens naar heen brengt dan stilstand. De gemeenschap van Brokopondo moet eisen van de regering dat de districtscommissaris de middelen (geld ect.) krijgt alsook de nodige capaciteitsversterking om samen met hen de ontwikkeling van het district ter hand te nemen. “Men moet zich niet  laten pakken met een presidentiële werkgroep die zogenaamd problemen in het district gaat identificeren, plannen maken en ter uitvoering leggen aan de regering. Deze werkgroep is meer een praatclub die uiteindelijk niks gaat betekenen voor Brokopondo”, aldus een bezorgde bewoner van het district.