sunnews_logoSURINAME U-NEWS
NIEUWS
Onze echte helden dragen geen medailles maar een witte jas
lokaal/Trending Berichten/Published on: zondag 15 november 2026, 11:36 AM
SHARE
Onze echte helden dragen geen medailles maar een witte jas

INGEZONDEN - Een diepe waardering voor de artsen, verpleegkundigen en alle zorgverleners die dag en nacht waken over het kostbaarste bezit van de mens: het leven.

 

Er zijn mensen in onze samenleving die iedere dag opstaan terwijl anderen nog slapen. Mensen die hun eigen vermoeidheid opzijzetten, hun persoonlijke zorgen even vergeten en zich opnieuw inzetten voor een van de belangrijkste verantwoordelijkheden die een mens kan dragen: zorgen voor het leven en de gezondheid van een ander.

 

Ik heb het over onze artsen, verpleegkundigen, broeders, zusters en alle andere medewerkers in de gezondheidszorg.

 

Mensen die dag en nacht klaarstaan wanneer wij ziek worden. Mensen die in de vroege ochtend, tijdens lange nachtdiensten, in het weekend en op feestdagen aan het werk zijn. Terwijl gezinnen samen aan tafel zitten, kinderen met hun ouders spelen en families genieten van hun rust, staan zij aan het bed van een patiënt. Ze behandelen, verzorgen, observeren, diagnosticeren, opereren, begeleiden en bieden hoop op momenten waarop angst en onzekerheid overheersen.

 

Maar wie zorgt er eigenlijk voor hen?

 

Achter iedere witte jas staat een mens

Wij moeten ons realiseren dat de arts die ons behandelt ook een vader of moeder kan zijn. De verpleegkundige die onze hand vasthoudt, heeft misschien thuis kinderen die wachten tot mama of papa thuiskomt. De broeder die een lange dienst draait, heeft mogelijk een echtgenote, echtgenoot, ouders of andere familieleden die hem thuis missen.

 

Ook zij hebben een privéleven. Ook zij worden moe. Ook zij hebben zorgen, verantwoordelijkheden, emoties en persoonlijke uitdagingen.

 

Toch verwachten wij dat zij altijd professioneel, geduldig, vriendelijk en alert blijven. Zelfs wanneer zij lichamelijk uitgeput zijn. Zelfs wanneer zij emotioneel zwaar belast zijn. Zelfs wanneer zij al uren achtereen werken.

Dat is een enorme verantwoordelijkheid.

 

En laten we eerlijk zijn: de druk op onze gezondheidszorg is groot. Wanneer collega’s vertrekken, emigreren of de sector verlaten, komt de extra belasting vaak terecht bij degenen die achterblijven. Minder handen moeten meer werk verzetten. Meer patiënten moeten worden geholpen door teams die zelf steeds zwaarder worden belast.

 

Dat vraagt niet alleen om vakkennis, maar ook om een enorme mentale en fysieke weerbaarheid.

 

De waardering die verder moet gaan dan mooie woorden

Het is gemakkelijk om een arts of verpleegkundige te bedanken wanneer iemand ons leven heeft gered. Het is gemakkelijk om applaus te geven wanneer een crisis voorbij is.

Maar echte waardering mag niet alleen zichtbaar zijn op momenten van nood.

 

Waardering moet iedere dag blijken uit de manier waarop wij met onze zorgverleners omgaan. Uit respect, fatsoen, begrip en erkenning voor hun werk.

Maar waardering moet ook concreet worden gemaakt.

 

Een samenleving kan niet blijven spreken over het belang van goede gezondheidszorg zonder voldoende aandacht te besteden aan de mensen die deze zorg dagelijks mogelijk maken.

 

Een goede gezondheidszorg begint niet uitsluitend bij moderne apparatuur, medicijnen, gebouwen en medische technologie. Zij begint bij mensen.

 

Bij gemotiveerde artsen. Bij deskundige verpleegkundigen. Bij toegewijde broeders en zusters. Bij ondersteunend personeel dat ervoor zorgt dat ziekenhuizen en gezondheidsinstellingen kunnen blijven functioneren.

 

Daarom moeten ook de financiële en arbeidsvoorwaarden serieus worden bekeken. Een rechtvaardige beloning, voldoende personeel, goede werkomstandigheden, mogelijkheden voor professionele ontwikkeling, mentale ondersteuning en voldoende rust zijn geen luxe. Het zijn noodzakelijke voorwaarden voor een gezond en duurzaam zorgsysteem.

 

Wie goede zorg wil ontvangen, moet ook goed zorgen voor degenen die die zorg verlenen.

 

Een boodschap aan de overheid

Aan de overheid wil ik een bijzondere boodschap richten.

 

De gezondheidszorg mag nooit uitsluitend worden benaderd als een begrotingspost. Het is een investering in de mens, in gezinnen, in arbeidsproductiviteit en in de toekomst van ons land.

 

Wanneer ervaren artsen, verpleegkundigen en andere zorgprofessionals vertrekken, verliezen wij niet alleen arbeidskrachten. Wij verliezen jaren aan opgebouwde kennis, ervaring, deskundigheid en menselijke betrokkenheid.

 

Het behoud van zorgpersoneel moet daarom een nationale prioriteit zijn.

 

Er moet structureel worden gekeken naar:

* Een rechtvaardige en concurrerende financiële beloning.

* Betere personeelsbezetting en een evenwichtige werkdruk.

* Veilige, moderne en menswaardige werkomstandigheden.

* Mogelijkheden voor opleiding, specialisatie en doorgroei.

* Bescherming van de fysieke en mentale gezondheid van zorgverleners.

* Een beleid dat ervaren professionals stimuleert om in Suriname te blijven en jonge mensen motiveert om voor de gezondheidszorg te kiezen.

 

Het is niet voldoende om mensen te vragen hun land en hun patiënten trouw te blijven. Wij moeten ook omstandigheden creëren waarin zij hun beroep met waardigheid, zekerheid en perspectief kunnen uitoefenen.

 

Een boodschap aan de samenleving

Ook wij als burgers hebben een verantwoordelijkheid.

Laten wij meer respect tonen voor de mensen in de gezondheidszorg. Laten wij begrijpen dat een behandeling soms tijd vraagt, dat een verpleegkundige niet overal tegelijkertijd kan zijn en dat een arts onder grote druk moeilijke beslissingen moet nemen.

 

Achter iedere patiënt staat een zorgverlener die zijn of haar uiterste best doet.

 

Dat betekent niet dat de gezondheidszorg geen kritiek mag ontvangen. Integendeel, fouten moeten worden onderzocht, kwaliteit moet worden bewaakt en patiënten moeten met respect worden behandeld.

 

Maar kritiek mag nooit ontaarden in minachting voor mensen die iedere dag proberen het verschil te maken tussen ziekte en herstel, tussen onzekerheid en hoop, en soms zelfs tussen leven en dood.

 

Laten wij hen niet pas waarderen wanneer wij hen nodig hebben. Laten wij hen waarderen omdat zij er iedere dag voor ons zijn.

 

Aan onze artsen, broeders, zusters en alle zorgverleners: blijf weten hoe waardevol jullie zijn!

 

Misschien krijgen jullie niet altijd de financiële erkenning die jullie verdienen. Misschien horen jullie niet vaak genoeg hoeveel verschil jullie maken. Misschien gaan jullie na een zware dienst naar huis met het gevoel dat niemand werkelijk begrijpt hoeveel jullie hebben gegeven.

 

Maar weet dit: jullie werk heeft betekenis.

De patiënt die dankzij jullie zorg weer naar huis kan, de moeder die haar kind gezond ziet worden, de vader die opnieuw zijn gezin kan omarmen, de oudere die met waardigheid wordt verzorgd: achter al die momenten staat vaak jullie inzet.

 

Soms is het een operatie. Soms een juiste diagnose. Soms een medicijn op het juiste moment. En soms is het slechts een luisterend oor, een geruststellend woord of een hand die iemand vasthoudt wanneer die persoon bang is.

 

Dat zijn momenten die niet altijd op een loonstrook verschijnen, maar die een onschatbare menselijke waarde vertegenwoordigen.

 

Aan degenen die iedere dag opnieuw hun uniform aantrekken, ondanks vermoeidheid, werkdruk en persoonlijke offers: jullie worden gezien. Jullie inzet mag nooit als vanzelfsprekend worden beschouwd.

 

Jullie zijn niet zomaar werknemers in een ziekenhuis. Jullie zijn bewakers van het leven, dragers van hoop en een onmisbare pijler van onze samenleving.

 

Tot slot: laten wij onze echte helden niet vergeten

Een land kan rijk zijn aan natuurlijke hulpbronnen, gebouwen en financiële middelen, maar zonder gezonde mensen en zonder een sterke gezondheidszorg heeft die rijkdom weinig betekenis.

 

Onze artsen, verpleegkundigen, broeders, zusters en alle zorgverleners verdienen meer dan alleen dankbaarheid. Zij verdienen respect, waardigheid, goede arbeidsomstandigheden en een beloning die recht doet aan hun verantwoordelijkheid en opoffering.

 

Laten wij als samenleving niet wachten op een volgende crisis om te ontdekken hoe onmisbaar zij zijn.

 

Laten wij als overheid niet wachten tot nog meer deskundige mensen vertrekken voordat wij de noodzakelijke maatregelen nemen.

 

En laten wij als burgers nooit vergeten dat achter iedere witte jas een mens schuilgaat. Een mens met een gezin, met dromen, met verantwoordelijkheden en met grenzen.

 

Onze echte helden dragen geen medailles. Ze dragen een witte jas. Ze staan aan het bed wanneer wij hen nodig hebben. Ze waken over onze gezondheid terwijl wij slapen. Het wordt tijd dat wij ook over hún welzijn waken.

 

Want wie waakt over degenen die over ons waken?

 

Een oproep tot waardering, respect en structurele verbetering van de positie van onze zorgverleners.

 

— Een boodschap aan de samenleving en de overheid.

 

Errick Spence