Suriname werd afgelopen maandag weer eens opgeschrikt door een hartverscheurende drama waarbij een onschuldig jong kind, de gemoedstoestand van een instabiele ouder met het leven heeft moeten bekopen. Het gebeuren wierp me met een klap terug in de tijd, toen ik nog echt actief was in het journalistieke veld. Heel verslagen stond ik op 4 februari 2012 te Uitkijk met een aantal collega’s van de media toen een auto uit de rivier werd gevist waarin vier lijken lagen. Een vader en zijn drie minderjarige kinderen van 1, 3 en 6 jaar oud. Hij was de avond tevoren met zijn kroost de rivier ingereden na een ruzie met zijn vrouw. De discussies braken los te midden van alle emoties. De man werd van alle kanten vervloekt. Dat duurde allemaal tot na de begrafenis en daarna werd het stil. Nog een week later was iedereen weer met zijn eigen ding bezig en was het geval naar de achtergrond verdrongen.
Tot er zich kort daarna, om precies te zijn op zondag 12 maart 2012, weer een drama voordeed te Livorno. Daar werden een moeder, tante en een minderjarig kind overhoop geschoten nadat het niet boterde in de relationele sfeer. De verdachte C.H. had ruzie met zijn concubine Ursila. Dat mondde uit in de moord op niet alleen Ursila, maar ook haar zus Irma en dochtertje Kimberley.
En alweer raakten de tongen los. Voor het actuele moment, want na een week of twee was het alweer stil.
Er zijn zo tal van dramagevallen die we kunnen opnoemen. Als ik het goed heb, heb ik er ook al eerder een column aan gewijd. De nodige maatregelen ter voorkoming blijven echter uit.
De vraag is of we het hierbij zullen laten of dat we nu eindelijk zullen erkennen dat er iets goed mis is. Ik denk daarbij niet alleen aan de maatregelen van overheidswege, maar ook van ons zelf als individu. Hoe serieus nemen we mensen met mental health issues?
Wat het jonge meisje Cherrelee is overkomen, is verschrikkelijk, en heeft ons allemaal diep geschokt. Maar in gemoede vraag ik me af hoe vaak we nog geschokt moeten worden voor we er daadwerkelijk iets aan doen. Krijgen mannen die zich schuldig maken aan huiselijk geweld wel de adequate begeleiding? Wordt er onderzocht vanwaar hun gedrag komt? Of sluit men ze gewoon op, en wanneer hun tijd erop zit, worden ze gewoon weer losgelaten met dezelfde mentale issues in hun hoofd, bewust danwel onbewust spiedend naar een nieuw slachtoffer.
Ik zie de vraag langskomen, ‘wat is er mis met de mannen in Suriname? Wat is er mis met de mannen in de gewapende macht? Sommigen scheren meteen alle mannen of alle mannen uit de gewapende macht over één kam, maar wat bereiken we daarmee?
Kan dat ons behoeden voor nog zo een drama in de toekomst? Of zouden we met zijn allen de hand in eigen boezem moeten steken en een platform creëren waar mensen ook hun ei kwijt kunnen, waar ze begeleid kunnen worden, waar ze ook geleerd wordt met afwijzing om te gaan.
Elk mens is anders. En op psychologisch gebied behoeft elk probleem dan ook een andere aanpak. Hoe gaan we om met mensen die een mentale gezondheidsissue hebben? Niet alleen bij de mannen, maar ook bij de vrouwen. Hoe snel zijn we niet geneigd om iemand voor ‘gek’ of ‘krankzinnig’ te verklaren, terwijl bepaalde gedragingen gewoon een schreeuw om hulp of aandacht zijn. Een bezoek aan de psycholoog of de psychiater wordt al gauw bestempeld als te zijn, ‘a sma e kinsi yere, a sma e law!’
Ik zag een parlementariër oproepen tot een nationale discussie over dit stuk, over het versterken en begeleiden van onze zonen en ik sluit me graag bij haar oproep aan. Maar laat het dan ook liever vandaag dan morgen komen. Laten we het niet uitstellen tot het moment waarop er weer iets dramatisch gebeurt om de koe bij de hoorns te vatten. Als je het mij vraagt, is het nu of nooit. Een jurist haalde aan dat dit gebeuren de totale omgangsregeling te lande kapot gemaakt heeft. Ook daarover zal gediscussieerd moeten worden. Er zijn ook genoeg vaders daarbuiten, die niet meer samen zijn met de moeder van hun kind, maar die er prima mee omgaan. Het kind (of de kinderen) lijdt (lijden) op geen enkele manier eronder. Die ‘goede’ vaders wil je nu niet gaan straffen omwille van één vader die een pijnlijke, drastische stap genomen heeft, zonder dat iemand echt kan verklaren waarom. Iedereen wil zijn of haar kind beschermen. Hoewel, dat is de wet van de natuur. Tot die ‘natuur’ niet meer aanvaardbaar is in het geestesvermogen van een persoon. Er zal echter wel het één en ander aan vooraf zijn gegaan voordat het zover kwam. De vraag is of het zover had mogen komen. Je zal nooit alles in de hand hebben. En de meest bekwame begeleiding, coaching, educatie op dit stuk zal zeker niet ervoor zorgen dat het vanaf nu altijd goed zal gaan. Maar het is tenminste een stap. Een stap die we met zijn allen nodig moeten maken om te voorkomen dat er nog meer onschuldige vrouwen en in het ergste geval kinderen, het kind van een zure rekening worden. Een rekening waarvan de cijfers zoveel worden, dat je de getallen er niet meer doorheen kunt zien. Als je het mij vraagt, begint het zelf allemaal met de erkenning, dat mentale gezondheidsissues bestaan. Pas als je dat beseft, zal je ook proberen ermee om te kunnen gaan. Tot dan zeg ik, Suriname gecondoleerd. Het zoveelste kind van de rekening is gevallen.
