INGEZONDEN - Computer Technologie in het Surinaams onderwijssysteem is als de zoektocht naar bronwater door deskundige arbeiders van SWM, die meters lange staalharde boorkoppen in de grond verslijten om aan het water te komen. Dat is de arbeid die de minister van Onderwijs te wachten staat om een beetje vat te kunnen krijgen op de integratie van ICT in het Surinaams onderwijs.

Maar is het zo dat het wiel opnieuw uitgevonden moet worden? Op 17 november 2015 vond de eerste TechCamp Suriname plaats in het Marriott hotel. Dat was een zeer leerzaam evenement, waarbij gebrainstormd werd over ICT in educatie met de mensen uit het veld en experts uit SU en de US. Daaruit zijn tal van voorstellen gedaan voor ICT-integratie in het Surinaams onderwijs. Stichting Probitas en The Back Lot waren er ook bij en hebben een wezenlijke bijdrage geleverd.

De toenmalige minister van Onderwijs, Robert Peneux, geloofde in dit project en spoorde alle participanten aan te denken aan mogelijkheden om ICT als onderdeel van het onderwijssysteem te laten worden. Aan het eind werden de bevindingen door nationale en internationale deskundigen aan de minister gepresenteerd. De resultaten zouden als BASIS dienen om ICT te integreren in ons onderwijssysteem, vanaf 2015 tot de verre toekomst. Is er dan wat van gekomen? Duidelijk niet! Want anno 2023, kunnen wij gerust stellen dat de regeringen-Bouterse-1, -2 en -Chan-Bravo niet bij machte zijn geweest ICT in het onderwijscurriculum te integreren.

Ik onderbouw mijn conclusie met drie voorbeelden van grote projecten, die niet aan hun recht zijn gekomen:

Tech Camp, een project dat door de Amerikaanse Ambassade gesponsord werd.

ICT-project Nucleus Centrum Brokopondo en Albina, gesponsord door Kosmos Energy. Dat project van de gewezen first lady Bouterse-Waldring om alle scholen in Suriname van computers te voorzien, heeft sinds het aantreden van regering-Santhoki geen voortgang gevonden. Deze zijn slechts enkele projecten die blijkbaar geen prioriteit van regeringsleiders genieten.

De onbeantwoorde vragen anno 2023...

1. Waaraan heeft het gelegen?

De bronnen zijn geboord, maar er komt geen druppel water uit de kraan!

Met andere woorden: grote geldbedragen werden tegenaan gegooid, met zeer povere resultaat. Er zijn voldoende trainingen verzorgd, maar de praktische toepassing is uitgebleven.

2. Waar sprak regering-Santhoki over, toen men zei dat Minowc aan 'Distance Learning' wil beginnen, zonder dat daarvoor een goede basis gelegd is?

3. Beschikken wij landelijk over voldoende geschikte locaties waar leerlingen (en leerkrachten!) op gepaste wijze kunnen leren omgaan met een computer?

4. Is de internetverbinding in Kawemhakan of Langu voldoende geschikt voor 'data transfer'. Of mogen zij het onderwijs ontberen, zoals dat gebeurd is de afgelopen weken? Waar sprak men in God’s naam over.

5. Hoe staat het met 24/7 elektriciteit? Is er al in kaart gebracht, in samenspraak met NH, hoe dat op te lossen voor primair de leerlingen in het binnenland en de achtergestelde buurten in de kustvlakte? Waar sprak men over…

'Distance Learning' is zeker weer een van de zoveelste projecten geweest waarvan wij bijvoorbaat wisten dat het gedoemd was te falen onder de leiding van mensen die de zaak niet integraal benaderen.
Nu is het de beurt aan de heer Ori en hij vraagt om ruimte, we weten niet eens als hij een goed plan heeft. Laat mij u bij deze met een punt helpen: *Werk a.u.b. aan het afronden van de eerder geïnitieerde projecten met betrekking tot ICT-integratie in het Surinaams onderwijs. Het volk wil daadkracht zien en geen mooie speeches aanhoren. Wellicht kunnen wij dan de uitspraak over 'distance learning' geloven en niet meer hoeven te klagen over ons achtergesteld onderwijssysteem. De kreet "Waar praten we over" zal dan veranderen in de nieuwe kreet, "Daadkracht, men weet duidelijk waarover men praat!"

Sinclair Westenburg